::: به پایگاه قرآنی و آموزشی شفا، پایگاه تخصصی تلاوت قرآن کریم خوش آمدید ::: پایگاه قرآنی شفا آماده دریافت اثرات تخصصی و بازتاب نقطه نظرات اساتید محترم قرآنی کشور می باشد ::: پایگاه قرآنی شفا آماده دریافت تصاویر جلسات قرآنی از سراسر کشور می باشد :::


پایگاه قرآنی محمد کاکاوند

جستجو در سایت



موضوع مورد نظر خود را انتخاب کنید




آمار بازدیدکنندگان

بخش اول

خواندن و صوت به عنوان اولین پیام الهی به پیامبر اکرم نشانه ای است گویا و محکم بر اهمیت صدا و خواندن.تولید صدا و خواندن خود را به طور عمده مدیون سیستمی به نام تنفس می داند.اگرچه حیات انسان در درجه اول به سیستم تنفس دانسته است.پیچیده ای به نام صداسازی نیز مرهون این نعمت الهی است.یکی از اعجاب های اسلام کتاب الهی قرآن است که دارای زیبایی خارق العاده ای در وزن و رعایت اصول و روزی است که تاکنون بشر امروزی حتی به یُمن استفاده تکنولوژی نتوانسته به آن پی ببرد.و این زیبایی و اعجاب زمانی که با صوت زیبا همراه می شود صدچندان می گردد.بنابراین قرائت قرآن یکی از نعمتهایی است که خداوند به هر کسی نداده و انسانی که ذاتاً دارای این نعمت خدادادی است.از هیچ اقدامی در راه تعالی و پیشرفت در آن نیابد فرو گذار باشد.

بخش ۱

فشارهای تنفسی

فشار داخل حبابچه ای

عضلات تنفسی با فشردن و متسع کردن متناوب ریه ها موجب تهویه ریوی می شوند و این عمل بنوبه خود موجب بالا رفتن و پایین آمدن فشار در حبابچه ها می شوند.در جریان دم،فشار داخل حبابچه ای نسبت به فشار جو مختصری منفی می شود و این مقدار بطور طبیعی کمتر از یک میلی متر جیوه است.این کاهش فشار موجب جریان هوا از طریق مجاری تنفس می شود.از طرف دیگر در هنگام بازدم فشار داخل حبابچه ای تا تقریباً یک ۱+ میلی متر جیوه بالا می رود و موجب جریان هوا از طریق مجاری تنفسی به محیط خارج می گردد.

رابطه تنفس و صداسازی

بخش دوم

حجم های ریوی

چهار حجم ریوی مختلف وجود دارد که مجموع آنها برابر با حداکثر حجمی است که ریه ها می توانند متسع شوند.

 ۱ -  حجم جاری : حجم هوای دمی یا بازدمی در هر نفس عادی بوده و مقدار آن حدود ۵۰۰ میلی لیتر در یک مرد جوان طبیعی است.

۲ – حجم ذخیره دمی : مقدار هوای اضافی است که می توان علاوه بر حجم جاری طبیعی با یک دم عمیق وارد ریه ها کرد و مقدار آن معمولا برابر با حدود ۳۰۰۰ میلی لیتر در یک مرد جوان است.

۳ – حجم ذخیره بازدمی : مقدار هوایی است که می توان بعد از پایان یک دم عمیق از ریه ها خارج کرد و مقدار آن بطور متوسط حدود ۱۱۰۰ میلی لیتر در یک مرد جوان است.

۴ – حجم باقیمانده : حجم هوایی است که کماکان بعد از یک بازدم حداکثر عمیق در ریه ها باقی می ماند.این حجم بطور متوسط حدود ۱۲۰۰ میلی لیتر در یک مرد جوان است.

ظرفیتهای ریوی

 

برای شرح وقایع دوره تنفسی گامی مناسب تر است که مجموع دو یا چند عدد از حجم های قبلی روی هم ذکر شوند.این قبیل مجموعه ها را ظرفیتهای ریوی می نامند.

۱ – ظرفیت دمی : که برابر با مجموع حجم جاری و حجم ذخیره دمی است.این ظرفیت نمودار حداکثر مقدار هوایی است (حدود ۳۵۰۰ میلی لیتر) که شخص می تواند از سطوح استراحت بازدمی تا یک دم عمیق وارد ریه ها کرده و آنها را تا حداکثر ممکن متسع سازد.

۲ – ظرفیت باقی مانده عملی : برابر با مجموع حجم ذخیره بازدمی و حجم باقیمانده است.ظرفیت باقیمانده مقدار هوایی است که در پایان بازدم عادی در ریه ها باقی می ماند. (۲۳۰۰ میلی لیتر).

۳ – ظرفیت حیاتی : برابر با مجموع حجم ذخیره دمی،حجم جاری و حجم ذخیره بازدمی است.ظرفیت حیاتی حداکثر مقدار هوایی است که شخص می تواند بعد از یک دم کاملا عمیق با یک بازدم کاملا عمیق از ریه های خود خارج کند (حدود ۴۶۰۰ میلی لیتر)

۴ – ظرفیت کل ریوی : حداکثر هوایی است که بعد از یک دم کاملا عمیق در ریه ها وجود دارد و برابر با مجموع چهار حجم ریوی است (حدود ۵۸۰۰ میلی لیتر).

تمام حجمها و ظرفیتهای ریوی در زنها حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد کمتر از مردهاست که این حجمها و ظرفیتهای ریوی در افراد درشت و ورزشکار بیشتر از افراد کوچک و ضعیف است.

 

سطح استراحت بازدمی

تهویه تنفسی طبیعی تقریباً بطور کامل بوسیله عضلات دمی انجام می شود.هنگام رفع انقباض عضلات دمی خاصیت ارتجاعی ریه ها و قفسه سینه موجب کوچک شدن ریه ها بطور پاسیو می شود.بنابراین هنگامی که تمامی عضلات دمی بطور کامل در حال رفع انقباض می باشند ریه ها به یک حالت استراحت موسوم به استراحت بازدمی باز می گردند.حجم هوای موجود در ریه ها در این سطح برابر با ظرفیت باقیمانده عملی در حدود ۲۳۰۰ میلی لیتر در یک مرد جوان است.

 

اهمیت حجم ها و ظرفیتهای ریوی

در اشخاص طبیعی حجم هوای موجود در ریه ها بطور عمده بستگی به جثه و هیکل دارد.علاوه بر آن حجمها و ظرفیتهای مختلف بدن با وضع بدن فرق می کند و بیشتر آنها با خوابیدن کاهش یافته و با ایستادن زیاد می شوند.این تغییر حجم ریه برابر تغییر وضع بدن ناشی از دو عامل عمده است.

۱ – تمایل بیشتر محتیات شکمی برای وارد کردن فشار روی دیافراگم در وضع خوابیده.

۲ – افزایش حجم خون (گردش ریوی در وضع خوابیده که همان از فضای موجود برای هوای ریوی می کاهد.

 

اهمیت حجم باقیمانده

حجم باقیمانده نمودار حجم هوایی است که نمی توان حتی با یک بازدم عمیق و شدید از ریه ها خارج کرد.اهمیت این موضوع در آن است که حجم باقیمانده حتی در فواصل نفسها مقدار کافی هوا برای تهویه خون در اختیار حبابچه ها می گذارد.اگر وجود هوای باقیمانده نبود غلظت اکسیزن و دی اکسید کربن خون بطور نادری با هولتس بالا و پایین می رفت و بدیهی است که این موضوع عیبی برای روند نفس بشمار می رفت.

اهمیت ظرفیت حیاتی :

عومل عمده دیگر به غیر از ساختمان تشریحی بدن که بر روی ظرفیت حیاتی بدن تأثیر دارند

۱ – وضع بدن شخص هنگام اندازه گیری ظرفیت حیاتی

۲ – قدرت عضلانی تنفسی

۳ – قابلیت اتساع ریه ها و قفسه سینه که کومپلیانس نامیده می شود.

 

ظرفیت حیاتی بطور متوسط حدود ۶/۴ لیتر در مردان جوان و حدود ۱/۳ لیتر در زنان جوان است.اما این مقادیر در بعضی افراد نسبت به افراد دیگر با همان وزن بسیار زیادتر هست.

یک فرد بلند قد و لاغر معمولا ظرفیت حیاتی بیشتری از یک فرد چاق دارد و یک ورزشکار تعلیم یافته ممکن است دارای ظرفیت حیاتی به میزان ۳۰ تا ۴۰ درصد بیشتر از طبیعی یعنی ۶ تا ۷ لیتر باشد.

ظرفیت حیاتی بازدمی سریع و حجم بازدمی سریع

 

یک آزمایش بالینی ریوی فوق العاده مفید  که بسیار ساده نیز هست ثبت منحنی حیاتی بازدمی سریع است.برای انجام مانور ظرفیت حیاتی بازدمی سریع ،شخص ابتدا یک دم حداکثر عمیق تا حد ظرفیت کل ریوی انجام می دهد و سپس با حداکثر کوشش بازدمی یک بازدم تا حد ممکن سریع و عمیق به داخل اسپیرومتر انجام می دهد.

تغییرات ظرفیت حیاتی ناشی از احتقان ریه

 

در بیماری قلب یا هر بیماری دیگری که موجب احتقان ریه شود ظرفیت حیاتی کاهش می یابد زیرا مایع اضفی در ریه ها کومپیلیانس ریه را کم می کند.

 

حجم تنفسی در دقیقه – تعداد تنفس و حجم جاری.

حجم تنفسی در دقیقه – تعداد تنفس و حجم جاری

حجم تنفسی در دقیقه،مقدار کل هوای تازه ای است که در هر دقیقه وارد مجاری تنفسی می شود و برابر با حاصل ضرب حجم عادی و تعداد تنفس در دقیقه است.مقدار طبیعی حجم جاری در یک مرد بالغ جوان همانطور که در بالا خاطر نشان شد حدود ۵۰۰ میلی لیتر و تعداد طبیعی تنفس ۱۲ بار در دقیقه است.بنابراین حجم تنفسی در دقیقه بطور متوسط حدود ۶ لیتر در دقیقه است.

انسان گاهی می تواند برای مدت کوتاهی با یک حجم تنفسی در دقیقه به اندکی ۵/۱ لیتر در دقیقه و یک تعداد تنفس که اندکی دو تا ۴ بار در دقیقه زنده بماند که افزایش شدید حجم جاری می تواند بارز تعداد تنفس در ددقیقه را جبران کند.تعداد تنفس گاهی به ۴۰ تا ۵۰ بار در دقیقه افزایش می یابد و حجم جاری می تواند به ظرفیت حیاتی یعنی حدود ۴۶۰۰ میلی لیتر در مردان بالغ برسد.اما در صورتی که تعداد تنفس در دقیقه زیاد باشد انسان معمولا نمی تواند حجم جاری بزرگتری از حدود نصف ظرفیت حیاتی خود داشته باشد.

ظرفیت حیاتی متعاقب فلج عضلات تنفسی

 فلج عضلات تنفسی که غالبا متعاقب صدمات نخاع یا پولیومیلیت ایجاد می شود می تواند موجب کاهش زیادی در عضلات حیاتی شده و ان به راحتی به ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی لیتر برساند که به سختی برای ادامه حیات کافی است.این مقدار ممکن است در مورد بیمارانی که با دستگاه تنفس مصنوعی زندگی می کنند حتی از این حد نیز کمتر باشد.

چگونگی عملکرد صدا سازی

 تن صدا از عوامل بنیادی گفتار است.تن صدا بوسیله دو نیروی مُخالِ یکدیگر ایجاد می گردد.اولین نیرو ستونی از هواست که با حرارت رو به بالا از طریق نای صورت می گیرد و دومین آن یک جفت چین صوتی است که به سمت یکدیگر کشیده شده اند تا مانع جریان هوا شوند.جوهره کفایت در آواسازی موازنه ظریف و حساس بین این دو نیرو است.میانگین سرعت تنفس در یک موازنه ظریف و حساس بین این دو نیرو است.میانگین سرعت تنفس در یک فرد بزرگسال ۱۶ نفس (دم و بازدم) در دقیقه است ولی همین مقدار در هنگام تمرینات بدنی سخت به ۳۰  نیز می رسد  اگر تنفس به مدت چند دقیقه صورت نگیرد مرگ رخ می دهد.

تنفس جهت ادامه حیات نوعی بازتاب است.توالی ،عمق و سرعت تنفس بوسیله تحرّکات داخلی خودکار کنترل می شود که همانا سطح اکسیژن و دی اکسید کربن در خون و فعالیت های عضلات تنفس است.

پشتوانه تنفسی به کنترل نیرو و مدت زمان بازدم گفته می شود.به بیانی دیگر این فرایند به مدت زمانی که در خلال آن یک بازدم طول می کشد و به میزان هوایی که در یک واحد زمان از ششها خارج می شود اطلاق می گردد.

این عوامل از جمله عواملی هستند که بر کیفیت و شدت تن صدا یا آهنگ صدا تأثیر می گذارند.بنابراین پشتوانه تنفس یکی از موارد بازدمی با جزئی از جریان بازدمی است.از آنجائی که گفتار بطور طبیعی از طریق بازدم تولید می شود این بخش از تنفس مورد توجه قرار گیرد.

دم و ماهیت آن به عنوان بخشی از جریان تنفس توانایی فرد را در کنترل بازدم او تعیین می کند.بنابراین به تنفس به عنوان یکی از عملکردهای مرتبط با گفتار می پردازیم.

میزان و حجم تنفس

چگونگی تمرین نفس (عمیق)

 

اولین سؤالی که در این مورد مطرح  است این است که مفید بودن یک نفس عمیق در قرائت چقدر می توانید باشد؟

زمانی اینگونه تصور می شد که رابطه مستقیمی بین وسعت قفسه سینه و صدای خوب وجود دارد.یعنی شدت و زیر و بمی صدا.

در حقیقت با پذیرفتن این فرض اینگونه تصور می شد که هر کسی که سینه بزرگتری دارد بایستی قدرت صدای بهتری داشته باشد.در واقع برای تولید تن (آهنگ و قدرت) صدای قوی و با ثبات نیاز به تنفس بیشتری نسبت به یک فرد معمولی نداریم بلکه به شکل بسیار ساده نیاز به پشتوانه تنفسی خوبی داریم.

در وحله اول بیان این نکته ضروری است که هیچکس، از تمامی هوای موجود در ششها هنگام بازدم استفاده نمی کند.جریان تنفس به معنای خالی کردن و پرکردن ششها نیست.ششها هیچ موقع کاملاً صاف و خالی نیستند بلکه همیشه مقداری ستورنده بدلیل هوای باقی مانده در آنها هستند.فرض کنید که تا آنجایی که می توانید هوا را داخل ششها کرده و سپس هوا را تا آنجایی که می توانید خارج کنید.حداکثر تنفس شما در این حالت که قابل اندازه گیری باشد را ظرفیت حیاتی می نامند.

الف :پشتیبانی تنفس در صداپیشگان (قاریان) شامل مراحل مختلف تنفس باز دمی است که نیاز به مداخلات گفتاری دارد.

آیا نیاز دارید که از پشتوانه تنفسی خوبی برخوردار باشید؟

 

تمرینات تنفسی

تمرین/ س/ گویی.

۱ – نفس بلندی بکشید و صدای / هیس/ را تولید کنید.

۲ – یک نفس از هوای تازه بکشید.

بیاموزیم که چگونه پشتوانه تنفسی خود را از طریق روشهای تنفسی برای گفتار و قرائت بهتر بکار گیریم.

 

این بخش (راهنمای تمرینات تنفس جهت قاریان قرآن) را با طرح یک سؤال شروع می کنیم.

۱ – آیا قبل از اینکه به انتهای گفتار یا قرائت (بخش مورد نظر قاری) خود برسید دچار کمبود نفس می شوید؟

۲ – آیا بعد از تکلم و قرائت دچار سستی و بی حالی می شوی؟

اگر پاسخ شما به هر کدام از سؤالات مذکور بله است توجه به موارد ذیل به شما کمک خواهد کرد.

چرا تنفس مهم است؟

قلب، شما را به تپش وا می دارد.

به شما اجازه می دهد که راحت و به شکل طبیعی از صوت خود استفاده کنید.

با داشتن پشتوانه تنفسی مناسب می توان شدت و طول گفته را افزایش و سرعت گفتار را کاهش داد.

آیا تاکنون در مورد تنفس خود فکر کرده اید؟ احتمالاً جواب شما منفی است.تنفس جریانی است خودکار که بوسیله مغز کنترل می شود.اولین و مهمترین وظیفه بدن این است که به مغز اکسیژن برساند و همین جریان است که صدا سازی و گفتار را ممکن می سازد.

 

سه قانون طلایی برای یک تنفس خوب هنگام گفتار و صداسازی از این قرارند:

۱ – تنفس شکمی

۲ – وضعیت قرار گرفتن مناسب بدن

۳ – نفس گیری هنگام مکث ها

آیا نیاز به تقویت تنفس در خود احساس می کنید؟

برای نیل به این هدف بایستی ابتدا چند تست را انجام دهید.

 

۱ – تست /س/گویی.

بعد از گرفتن یک نفس عمیق صدای / س/ را تا جایی که می توانید البته بدن فشار و در عین حال زمان را نیز در نظر بگیرید.این کار را سه بار انجام دهید و بیشترین زمان را در نظر بگیرید.

نتایج شما چه تفسیری دارد؟

معمولاً استاندارد هایی وجود دارد لیکن در بعضی از موارد ۱ ۱ – استثناهایی وجود دارد.

۲ – مدت زمان کشش صدای / س/ به عامل سن بستگی دارد.

۳ – کودکان ۷ الی ۱۰ سال صدای/ س/ را به مدت ۸ ثانیه می کشند.

۴ – نوجوانان ۱۱ الی ۱۵ سال مدت کشش ۱۲ ثانیه باید باشد.

۵ – زنان و جوانان ۱۶ سال به بالا ۲۰ ثانیه باید باشد.

حال با توجه به امتیازات تست خود و استانداردهای مربوط به هر گروه سنی و جنسی (زن و مرد) می توانید به این نتیجه برسید که آیا با مشکل خاصی در این زمینه روبرو هستید یا خیر؟

 

۲ – آزمایش شمارش

بعد از گرفتن نفس شروع به شمارش اعداد بکنید تا جایی که می توانید (البته در نظر داشته باشید که به خود فشار نیاورید) و زمان را در نظر بگیرید.این عمل را سه بار تکرار کنید و طولانی ترین زمان را در نظر داشته باشید.

امتیازات شما چه تفسیری دارد؟

۱ – نوجوان ۱۰ الی ۱۵ ساله ۸ ثانیه.

۲ – زنان ۱۰ ثانیه.

۳ – مردان ۱۲ ثانیه.

اگر امتیازات زمانهای بدست آمده از تست شما با استانداردهای داده شده همخوانی ندارد  و از بیماری تنفسی خاصی رنج نمی برید نیاز به انجام تمرینات تنفسی دارید.

رابطه تنفس و صدا سازی

چگونه تنفس خود را برای گفتار و قرائت بهتر کنیم؟

 

بیاموزیم که تنفس شکمی داشته باشیم.

تمام نفس خود حتی ذخیره دمی را در هنگام بازدم بیرون دهید. سپس نفس خود را نگه دارید تا جایی که احساس برای تنفس مجدد در شما بوجود آید. حال زمانی که هوای داخل را وارد ریه ها می کنید (عمل دم) به شکل کاملاً خودکار شکم بیرون حرکت می کند. در همین حالت به حرکات عضلات شکم خود توجه کنید.

حال روی زمین دراز بکشید و یک شیء کوچک روی شکم خود قرار بدهید و به طور طبیعی نفس بکشید. این وضعیت به شما کمک می کند که تنفس شکمی به شکل خودکار را بدست آورید.

حالا روی صندلی بنشینید. سعی کنید که وضعیت کاملاً راحتی را داشته باشید.شانه های خود را راحت ولی محکم نگه دارید و آرام شروع به نفس کشیدن بکنید. در همان وضعیت دست خود را بر روی عضلات شکم خود بگذارید و حس حرکت را در دستهای خود دنبال کنید (هنگامی که شکم بیرون حرکت می کند) در همین حال به یاد داشته باشید که شانه های شما حرکت نکند.

حفظ وضعیت بدنی برای تنفس عامل مهمی است.

حال به ذکر چند نکته در همین ارتباط (وضعیت بدنی مناسب) که هنگام قرائت به شما کمک خواهد کرد می پردازیم.

چانه خود را محکم نگه دارید.

زانوهای خود را شل و آرام نگه دارید.

انگشتان پای خود را به جلو کشیده و سعی کنید بدن خود را بر روی کف و پاشنه خود بی اندازید.

جلوی گردن خود را شل و آرام نگه دارید (حالت کششی نداشته باشد)

عضلات شکم، کاملاً شل و در وضعیت راحت باشند.

عضلات پشت، شل و راحت باشند.

شانه ی خود را با فشار بالا ندهید. توجه کنید که اگر شانه های شما در چنین وضعیتی قرار دارند آنها را بلافاصله پایین بیاورید.

 

نقش مسیر تنفسی در عملکرد و کارکرد تنفس

از ساختارهای مهمی که در تنفس و صدا سازی اهمیت بسزایی دارد خیشوم (بینی) است. به طور کلی تنفس از راه خیشوم یا بینی در همه حال توصیه می شود زیرا که این نوع تنفس در مقایسه با تنفس از راه دهان هوا بیشتر تصفیه و پاکسازی می شود و در هنگام عبور از این مسیر (بینی و سینوسها) به اندازه کافی رطوبت نیز بدست می آورد.

 

چگونه از حداکثر هوای بازدمی استفاده کنیم؟

اگر می خواهید که از حداکثر هوای بازدمی خود هنگام قرائت بهرمند شوید بایستی الگوی تنفسی صحیح که همان تنفس شکمی است را داشته باشید. تنش حنجره در هنگام قرائت در صورت داشتن الگوی مناسب تنفسی تا حد زیادی کمی می شود. تنفس شکمی همچنین بازدم را افزایش به لحاظ حجم و زمان افزایش می دهد و این نکته به قرائت کمک می کند که عملکرد صدا سازی بهتری داشته باشد.

رابطه تنفس و صداسازی

رویکرد هماهنگی تنفسی چیست؟

 

اصول بنیادین این رویکرد در بازدم مناسب وکافی است که در نتیجه آن ما دارای تنفسی طبیعی و بدون نقص خواهیم بود. دکتر برث این رویکرد را تنفس آرام نامیده است. ما بایستی توجه خود را معطوف عمل بازدم نکنیم تا بتوانیم حداکثر اکسیژن را بدست آوریم. ما در عمل دم اکسیژن را وارد ششها و جریان خون و به طور کلی بدن می کنیم و در بازدم دی اکسید کربن را از ششها خارج می کنیم. اکسیژن باعث آرامش عضلات و اعصاب می شود و دی اکسید کربن بر خلاف آن تنش عضلات و اعصاب را به همراه دارد. بنابراین این نکته ای است که بایستی به آن خوب توجه داشته باشیم که در عمل بازدم را کاملاً و تا پایان انجام داده و حداکثر هوا را در هنگام عمل بازدم از ششها خارج کنیم.زیرا که هوای بازدمی سرشار از دی اکسید کربن است. هنگامی که عمل بازدم انجام شد عمل دم به طور خودکار و طبیعی انجام می شود و منشأ حیات (اکسیژن) ششها را مجدداً پر کرده و از عمل دم به طور خودکار و طبیعی انجام می شود و منشأ حیات (اکسیژن) ششها را مجدداً پر کرده و از بدن ما محافظت می کند.

دیافراگم محل توجه در رویکرد هماهنگی تنفس زیرا که عضلات اصلی و اولیه در عمل بازدم است. دکتر برث می گوید: زندگی با بازدم شروع می شود و پایان می پذیرد. اولین صدای نوزاد تازه متولد شده با اولین بازدم او شروع می شود. این آغاز کننده درک ما از حرکت دیافراگم است.

دو گفته در مورد تنفس:

۱ – من به دنیا نیامدم که مجبور باشم به همان شکلی که می خواهم نفس بکشم.

۲ – کره مریخ در کهکشانی است که تقریباً با یک فاصله از خورشید قرار دارد که این نکته بسیار مهم است. ما تصاویر کانالهایی را در آنجا دیدیم. ما تصور می کنیم که در آنها آب باشد و اگر چنین باشد یعنی اینکه اکسیژن وجود دارد و ما می توانیم نفس بکشیم.

 

تمرین جهت جلوگیری از قطع صدا د انتهای گفتار یا خواندن شمارش با ضربان نبض در هر قسمت در یک بازدم به خاطر داشته باشید هر جا علامت / دیدید صدا را نگه داشته و بدون اینکه نفس از دست بدهید با همان قدرت تا پایان هر بخش ادامه دهید. البته بدون فشار به حنجره.

الف): ۱-۲-۳-۴-۵-۶-۷-۸-۹-۱۰

ب): ۱-۲-۳-۴ / ۵-۶-۷-۸-۹-۱۰

ج): ۱-۲ / ۳ – ۴-۵-۶ / ۷ – ۸-۹-۱۰

د): ۱-۲-۳-۴-۵ / ۶ -۷-۸-۹-۱۰-۱۱-۱۲

برقراری منظم توالی در هر عبارت در تمرین خواندن با بلندی که برای یک کلاس ۳۰ نقره قابل شنیدن باشد. اگر می توانید صدای خود را ضبط کنید.

با علامت / آواسازی را نگه دارید. صدا را از دست ندهید. با علامت  / ت/  نفس بگیرید. اگر هوا از دست نداده باشید در شروع جمله بایستی در یک بازدم با توان یکسان بتوانید کامل کنید. / مواظب صدای خود در حین تمرین باشید. وقتی صدای شما کم قدرت می شود علامت و جایی که کنترل بازدم را از دست بدهید علامت * بگذارید.

متن

مشکل است / گفتار را کنترل کنم / آگاهانه / وقتی که جمله می نویسم ت من در آن فرق می شوم / با ایده ما مختلف / که می خواهم بیان کنم ت انتخواب لغات / که ایده ها را بیان کند / دستور زبان و نحو آن ت که به نظر می رسد وقت ندارم / که گفتارم را کنترل کنم ت

خواندن چیزی / که کس دیگری نوشته / راحت تر است / تا اینکه خود گفتار نوشته تولید کنم / زمانی که صحبت می کنم ت برای اینکه من تمام بخش خواندن را باید انجام دهم / تا بتوانم افکار نویسنده را انتقال دهم ت حتی خواندن اگر چه / نیاز به تفکر دارد / بوسیله خواننده ت افکاری / که در کلمات نویسنده وجود دارد ت بایستی خواننده درونی شود / قبل از اینکه بتواند آنها را بیرون دهد / برای شنونده ها.

 

عضلانی که بطور ارادی در تنفس فعالند به ترتیب اهمیت عبارتند از:

۱ – دیافراگم

عضلات بین دنده ای خارجی: این عضلات دنده ها را به بالا برده و بطور افقی باعث انبساط قفسه سینه می شوند.

عضلات پکتورالیس بزرگ و کوچک.

عضلات بالا برنده و عضله سرانوس خلفی (فوقانی و تحتانی)

عضله (S.C.M)

2 – عضلات عصب بازدم

چهار عضله شکمی شامل عضلات ورب داخلی و خارجی، عضله متقاطع و عضله عمودی، عضله بین دنده ای داخلی، عضله سرانوس تحتانی خلفی.

 

مکانیزم تنفس

روش اول

ریه ها را می توان بوسیله (۱) حرکت رو به پایین و روبه بالای دیافراگمی برای دراز کردن یا کوتاه کردن حفره سینه و (۲) بالا بردن و پایین آوردن حرکات عضلات است که باعث بزرگ شدن حفره قفسه سینه می گردند. وقتی که قفسه سینه بزرگ شد ششهای داخل قفسه سینه نیز بزرگ می شوند و هوای داخل قفسه سینه دقیق تر از همای خارج قفسه سینه می شود که این حالت باعث ورود هوای دم (تنفس) بداخل قفسه سینه می شود که این حالت باعث ورود هوای دم (تنفس) بداخل قفسه سینه می شود. در دم آهنگری نزدیک شدن دستگیره ها به یکدیگر باعث خروج هوای داخل دم می شود یعنی کاهش حجم حفره دم به هوای داخل دم فشار می آورد و هوا به بیرون رانده می شود ولی در عمل تنفس درانسان خروج هوا از قفسه سینه در اثر انقباض حجم قفسه سینه صورت می پذیرد و نه در اثر انقباض فعال عضلات.

 برای انجام تنفس در انسان دو نیرو وجود دارد . نیروهای انتقالی که همیشه وجود دارند مانند ششهای قابل ارتجاع و نیروهای فعال یا نیروهای ارادی مانند انقباض عضلات تنفسی. وقتی که در اثر انقباض عضلانی قفسه سینه منبسط می شود به علت وجود قابلیت ارتجاعی در ششها، ششها نیز منبسط می شوند. برگشت ششها به وضعیت اولیه به همان سرعت برگشت قفسه سینه می باشد. در واقع انجام بازدم در حین استراحت بطور کلی در اثر قابلیت ارتجاعی ششها و یا همان نیروهای انتقالی انجام می پذیرد.

دنده ها را برای زیاد کردن قطر قدامی خلفی حفره سینه، می توان بزرگ و کوچک کرد. تنفس آرام تقریباً بطور کامل بوسیله حرکت دمی دیافراگم به انجام می سرد. دیافراگم در طی سطوح تحتانی ریه ها بطور کامل بوسیله حرکت دمی دیافراگم به انجام می رسد. دیافراگم در طی دم سطوح تحتانی ریه ها را به پایین می کشد. پس در جریان بازدم، دیافراگم صرفاً شل می شود و نیروی بازگشت ارتجاعی جدا و قفسه سینه و ساختمان ریه ها را تحت فشار قرار می دهد. در جریان تنفس شدیدف نیروهای ارتجاعی آنقدر قدرت ندارند که موجب بازدم سریع مورد نیاز شود و لذا این امر بوسیله انقباض عضلات شکمی به انجام می رسد که محتویات شکمی را به طرف بالا به کف دیافراگم می راند.

روش دوم

متسع کردن ریه ها، بالا بردن دنده ها است. این عمل ریه ها را متسع می کند. زیرا دنده ها در وضعیت استراحت طبیعی به سوی پایین کشیده شده اند و به این ترتیب موجب می شوند که استخوان جناغ به طرف عقب یعنی به سوی ستون فقرات برود اما هنگامی که دنده ها بالا برده می شوند دنده ها مستقیماً به طرف جلو برآمدگی پیدا می کنند به طوری که استخوان جناغ به طرف جلو و به دور از ستون فقرات حرکت می کند.

و در جریان دم عمیق در مقایسه با بازدم عمیق ضخامت قدامی خلفی سینه را حدود ۲۰% بیشتر می کند. بنابراین آن عده از عضلاتی را که قفسه سینه را بالا می برند می توان به عنوان عضلات بازدمی طبقه بندی کرد:

۱ – عضلات جناغی چنبری که استخوان جناغ را به طرف بالا می کشد.

۲ – عضلات دنده های قدامی که بسیاری از دنده ها را بالا می شکد.

۳ – عضلات نردبانی که دو ندنه اول را بالا می کشد.

۴ – عضلات بین دنده ای خارجی.

عضلاتی که دنده ها را در جریان بازدم به طرف پایین می کشند عبارتند از:

۱ – عضلات راست شکمی که یک قوی در پایین کشیدن دنده های دیافراگم تحتانی دارند و همزمان با سایر عضلات شکم محتویات شکم را در جهت رو به بالا بسوی دیافراگم فشار می دهند.

۲ – عضلات بین دنده ای خارجی.

  • صفحه 1 از 212